Het belletje ging. De tien minuten waren voorbij, maar het gesprek leek nooit echt begonnen. We spraken, maar vooral vanuit onze eigen agenda’s. De kern bleef liggen. De vraag dringt zich dan op: hebben we elkaar werkelijk gehoord? Snapte ik als leerkracht de zorgen van ouders echt? En hadden zij mij begrepen?
Een vervolgafspraak was nodig, dat was duidelijk. Maar wanneer? De agenda zat al vol met tienminutengesprekken. Ondertussen bleken meerdere ouders hun zorgen te hebben opgespaard tot dit ene moment. Waarom kwamen die signalen nu pas op tafel? Of eerlijker: waarom hadden we elkaar niet eerder gesproken?
Lees hier het hele artikel van Anoek Kleinpaste, directeur bij Campherbeek in Zwolle.
Naar aanleiding van de vragen over de implementatie hiervan schreef Anoek een vervolg:
Oudergesprekken voeren: van tien minuten naar implementatie van maatwerk
In dit artikel laat ik zien hoe we het anders organiseren. Want het loslaten van tienminutengesprekken roept onvermijdelijk nieuwe vragen op: wat doe je in plaats daarvan? Hoe houd je overzicht? En hoe voorkom je dat maatwerk voelt als grenzeloosheid?
Die vragen herken ik maar al te goed. De overstap naar oudercommunicatie op maat vroeg van mijn team, naast het werken met een andere structuur (geen vaste tienminutengesprekken meer), vooral een andere manier van denken. In dit artikel zoom ik in op hoe wij die stap in de praktijk hebben gezet. Welke keuzes maak je en hoe ziet de implementatie eruit?
Lees hier het hele artikel.
Basisschool De Tweemaster, locatie Koers in Huizen, laat mooi zien hoe je dit in de praktijk naar ouders kunt communiceren:
